Prof. Kalikst Grabiec (1920-2002)

Kalikst Grabiec urodził się 29 lipca 1920 roku w Tyszowcach na Lubelszczyźnie. W 1939 roku ukończył Szkołę Budowlaną w Lublinie. Po wkroczeniu wojsk radzieckich w 1939 roku udzielał pomocy internowanym żołnierzom Wojska Polskiego. Był zaprzysiężonym członkiem ZWZ , a potem AK . W 1941 roku został przydzielony do dyspozycji Dowództwa Rejonu III . W 1942 roku skierowano go do tajnej podchorążówki w Lublinie. Będąc w 21. Kompanii AK , na przełomie 1943/1944 dowodził placówką w rodzinnych Tyszowcach. Został ranny w walce z żandarmerią niemiecką pod Suchowolą. Za udział w wielu akcjach został odznaczony Krzyżem Walecznych i przedstawiono go do awansu na stopień podporucznika.

W 1947 roku ukończył Liceum Matematyczno-Fizyczne w Lublinie i uzyskał świadectwo dojrzałości. W tym samym roku rozpoczął studia w Szkole Inżynierskiej w Poznaniu. Był uczniem prof. Franciszka Thomasa i prof. Jana Nechaya. Uprawnienia budowlane uzyskał w 1958 roku. W 1963 roku otrzymał stopień naukowy doktora nauk technicznych na Wydziale Inżynierii Budowlanej Politechniki Warszawskiej za pracę Studia analityczno-badawcze nad właściwościami betonu lekkiego na bazie kruszywa wapiennego, a w 1966 – stopień naukowy doktora habilitowanego na podstawie pracy Parametry technologiczne betonów lekkich z porowatych kruszyw wapiennych. Kolokwium habilitacyjne odbyło się na Wydziale Budownictwa Lądowego Politechniki Wrocławskiej. W 1972 roku nadano mu tytuł profesora nadzwyczajnego nauk technicznych, a w 1978 roku – tytuł profesora zwyczajnego nauk technicznych.

Na Politechnice Poznańskiej pełnił wiele funkcji. W latach 1966-1969 był prodziekanem Wydziału Budownictwa Lądowego, w latach 1966-1992 kierownikiem Zakładu Konstrukcji Żelbetowych (dawniej Konstrukcji Betonowych i Prefabrykacji), a w latach 1966-1970 kierownikiem Punku Konsultacyjnego Wydziału Budownictwa Lądowego w Bydgoszczy.

Był członkiem różnych organizacji technicznych: Sekcji Betonu KIL iW PAN (od 1972 roku), Europejskiego Komitetu Betonu, Wydziału Nauk Technicznych Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk, kilku rad naukowych, między innymi w Ministerstwie Energetyki i Energii Atomowej, w Instytucie Techniki Budowlanej, PZiTB, Komitetu Nauki PZiTB.

Wypromował 14 doktorów i kilkuset magistrów i inżynierów. Przygotował wiele recenzji i opinii naukowych dotyczących stopni i tytułów naukowych.

Za swoje osiągnięcia otrzymał liczne nagrody Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego oraz Ministra Budownictwa za wyróżniającą się liczbę nagrodzonych prac dyplomowych. Wielokrotnie był nagradzany przez Rektora Politechniki Poznańskiej za prace naukowo- -badawcze i wdrożeniowe, za współpracę z przemysłem oraz działalność dydaktyczną.

Jego dorobek naukowy to około 300 publikacji dotyczących betonu zwykłego i lekkiego kruszywowego, zbrojonego i niezbrojonego oraz zachowania konstrukcji budowlanych w warunkach ekstremalnych i w sytuacjach awaryjnych, a także 10 monografii (niektóre kilkakrotnie wznawiane). Był autorem i współautorem sześciu patentów.

Prowadził badania strukturalne i technologiczne betonów zwykłych i lekkich wykonanych na kruszywach naturalnych (węglanoporytowych) i sztucznych, a także badania nad zastosowaniem kruszyw lekkich w budownictwie.

Był autorem wielu ekspertyz. Ważniejsze z nich to:

• STOMIL Poznań (1972-1973) – badania naukowe i projekt demontażu zawalonych

konstrukcji oraz projekt rekonstrukcji hali walcowni – nadzór nad realizacją odbudowy

zakładu po pożarze w 1972 roku

• Elana Toruń (1971, 1973-1975) – badania naukowe i projekt demontażu i odbudowy

zawalonej hali produkcyjnej Torlen o powierzchni 20 tys. m2 oraz projekt

rekonstrukcji obiektów przyległych – nadzór naukowy nad odbudową po pożarze

w lipcu 1973 roku

• projekt rekonstrukcji hali opakowań na terenie zakładów Elana – nadzór naukowy

nad odbudową po pożarze w listopadzie 1974 roku

• Żmigród (1976 rok) – projekt odbudowy roszarni lnu po pożarze

• elektrownia Adamów (1978 rok) – ekspertyza dotycząca usuwania skutków awarii

• ekspertyza dotycząca wybuchu gazu na skrzyżowaniu ulic Głogowskiej i Hetmańskiej.

Działalność naukowo-dydaktyczną godził z pracą w szkolnictwie średnim i w biurach projektów, między innymi w Prozamet i Biurze Projektów Przemysłu Ziemniaczanego.

W kręgu jego zainteresowań pozazawodowych były historia, gitara klasyczna i poezja.

Teresa Grabiec-Mizera